maandag 15 januari 2018

Competent wat is dat?

Tja nu moet ik toch met de billen bloot (figuurlijk dan he).
Twee bedrijven: Competente Zorg en Competent Gemonitord dan mag je wel eens even uitleggen hoe je daarbij komt.

De aanleiding is mijn proefschrift dat ik op 11 november 2011 verdedigde bij de Open Universiteit en dat de titel "Competent Gemonitord" had. In dit proefschrift ging het onder andere over competentegericht onderwijs binnen het MBO en over competenties van leraren en lerarenteams binnen het MBO in Nederland.


Wat zijn die competenties nu en wanneer ben je competent?
In mijn proefschrift beschrijf ik dat de term competentie  tot de categorie fuzzy begrippen behoort (Van der Klink & Boon, 2003). Kenmerkend voor deze begrippen is dat het lastig is deze te definiëren en dat er derhalve verschillende opvattingen bestaan over wat onder competentie wordt verstaan. De ‘one and only’ definitie van competentie bestaat dan ook niet en zal  waarschijnlijk nooit gevonden worden.
Echter er zijn wel degelijk overeenkomsten aan te wijzen, aldus Van Merriënboer, Van der
Klink & Hendriks (2002). De volgende drie kenmerken worden als centraal in het begrip competentie
beschouwd, ongeacht de setting en het doel (leren en opleiden, werving en selectie, performance assessment) waarin dit begrip wordt gehanteerd:
1. specificiteit - competenties kunnen min of meer specifiek voor een bepaalde professie of een bepaald kennisdomein zijn. Sommige zijn tamelijk generiek, zoals leercompetenties, terwijl voor andere competenties geldt dat ze veel meer gebonden zijn aan specifieke beroepscontexten.
2. integrativiteit - een competentie is een samenhangend geheel van elementen noodzakelijk voor probleemoplossend handelen. Competenties verenigen kennis, vaardigheden en attitudes in een overkoepelend concept.
3. duurzaamheid - competenties zijn duurzaam, in die zin dat zij niet volledig gedetermineerd worden door technische mogelijkheden of de stand van zaken in een domein of professie op een bepaald moment. Competenties kennen, in de tijd gezien, een zekere stabiliteit, hoewel de inhoud
ervan (zoals de kennis en de vaardigheden) in de tijd kan variëren.
(Goes-Daniels, 2011)

Competent ben je als je in staat bent een bepaalde taak of je beroep uit te oefenen op een adequate wijze. Ook hier zijn weer verschillen (vaak tussen landen) waar te nemen. Competency (US) heeft als doel superieure ‘performers’ te vinden en focust op personen en hun persoonlijke kenmerken, competence (UK) is gericht op het vinden van minimale standaarden en focust op de rol of functie
die een persoon vervult en de taken die hij uitvoert. Kompetenz, zoals in Duitsland gehanteerd, is veel meer een multidimensionaal begrip en omvat zowel praktische als meer theoretische kennis, alsmede persoonlijke en sociale kwaliteiten die nodig zijn om in een range van taken/functies te kunnen functioneren. Daarmee ligt de Duitse omschrijving weer dichter tegen de Franse benadering aan waarin het holistische karakter van het competentiebegrip wordt benadrukt (zie Brockmann, Clarke, Méhaut, & Winch (2008).

Al met al niet heel eenduidig en duidelijk maar waar wij voor staan is een onderneming met Competente mensen die Competente Zorg leveren dus: bekwame mensen die die (thuis)zorg leveren die op dat moment nodig is!!

Natuurlijk geldt dat ook voor Competent Gemonitord ook hier moet degene die de ondersteuning, het onderzoek of het advies levert bekwaam zijn en leveren wat de klant nodig heeft.

Brockmann, M., Clarke, L., Méhaut, Ph., & Winch, Ch. (2008). Competence-Based Vocational Education and Training (VET): the Cases of England and France in a European Perspective. Vocations and Learning, 1, 227–244.

Goes-Daniëls, M. (2011). Competent gemonitord: Van constructie van een CGO-monitor tot co-creatie binnen het middelbaar beroepsonderwijs in Nederland. Heerlen: Open Universiteit/Arcus College.  

Van der Klink, M.R., & Boon, J. (2003). Competencies: The triumph of a fuzzy concept. International Journal of Human Resources, Development and Management, 3(2), 125-137.

Van Merriënboer, J., Van der Klink, M., & Hendriks, M. (2002). Competenties: van complicaties tot compromis. Over schuifjes en begrenzers.Den Haag: Onderwijsraad.

donderdag 16 november 2017

Een nieuw begin... een nieuw leven?

Een rare aanhef vind ik zelf maar dat was wat me inviel en zo schrijf ik het dan ook maar op.
Op dit moment zijn een hoop mensen om me heen bezig met het afsluiten van het oude en het starten van een nieuw begin. Scheidingen, verhuizingen, nieuwe ondernemingen, nieuwe liefdes, de geboorte van een nieuw leven, maar ook afscheid nemen van dierbaren dat alles speelt zich in mijn directe nabijheid af.
Soms stemt het me verdrietig, soms weemoedig maar vaak ook blij voor de ander, dat er toch weer een lichtpuntje is en een nieuw leven zich aandient.

Voor onszelf geldt dit ook weer eens. Mijn man en ik zijn sinds 1 november de trotse eigenaren van een (kleinschalig) thuiszorgbureau "Competente Zorg" en we richten ons op de kwetsbare oudere mens die 24 uur per dag in zijn huis zit en soms nauwelijks meer daglicht ziet. Hij of zij krijgt wel thuiszorg maar dat houdt vaak in dat er 's ochtends iemand even de kousen komt aandoen en als je geluk hebt 's avonds iemand even komt kijken voor het naar bed gaan. de rest van de 24 uren is deze persoon dan helemaal alleen. Nu al een schrikbeeld voor velen van onze leeftijd (60-65 jaar).

Je ziet dan ook vaak dat mensen in onze leeftijdscategorie gaan zoeken naar alternatieve woonvormen om aan het schrikbeeld zoals bovenstaand beschreven te ontkomen. In de Limburger van afgelopen zaterdag 11 november stonden enkele voorbeelden van zo'n initiatieven en in onze omgeving wordt hier ook vaker over gemijmerd en gedroomd. Feit is dat men dan toch allerlei zaken goed moet regelen en ook weten te scheiden anders zijn dit soort woongemeenschappen ten dode opgeschreven.
Zelf hebben wij (van Competente Zorg) hier natuurlijk ook over nagedacht en we hebben zelfs ooit de euvele moed gehad om een project in te dienen bij IBA waarin wij onze droom uitgewerkt hadden dat in een groene omgeving ouderen en jongeren samen in een soort leefgemeenschap wonen, leren en werken.
Het plan heette 5xI: Leven met initiatief, invloed, inhoud, individualiteit en inspiratie (zie plan iba)
Dit plan leeft nog altijd, onze thuiszorgorganisatie moet een lerende community worden en zijn. Wij willen hier graag in samenwerking met anderen verdere invulling aan geven.
We houden jullie op de hoogte en indien je contact wil over onze thuiszorg, de lerende community of anderszins mail gerust:
competentezorg@kpnmail.nl

vrijdag 29 september 2017

Vergunningen rond, nu nog starten...

Na een heerlijke vakantie (ja hoor weer op ons plekje aan de Mont Ventoux) ben ik weer fris begonnen aan een nieuw (werk-school)jaar.

En... het wordt nu toch echt realiteit. De vergunningen zijn rond en we staan in de startblokken om te starten met onze nieuwe organisatie Competente Zorg. De laatste puntjes moeten nog op de i en dan per 1 november gaan we van start. Een uitdagende klus om op korte termijn een organisatie in de zorg neer te zetten die voldoet aan alle eisen van zeer uiteenlopende partijen. Denk daarbij aan gemeentes, ziektekostenverzekeringen, overheid, artsen, en zeker last but not least: de cliënt!!

Daarbij loopt mijn eigen bedrijf ook steeds beter, adviezen en ondersteuning in het onderwijs via Competent Gemonitord,

In beide organisaties wordt de Collectieve Leercyclus (Castelijns, Koster & Vermeulen, 2009; Goes-Daniels, 2011) als uitgangspunt genomen wordt enerzijds voor de ontwikkeling van het team maar anderzijds ook als uitgebreide PDCA cyclus voor het kwaliteitsmanagement. Ik heb hier al vaker over geschreven en natuurlijk is dit ook mijn stokpaardje aangezien mijn proefschrift Competent Gemonitord de teamontwikkeling dmv collectief leren als onderwerp heeft. Maar ik blijf het ook een goed instrument vinden om te kijken waar je met je organisatie staat en om te evalueren of je je ambities/doelen bereikt hebt en het hele proces te overzien.

Buiten alle werkbeslommeringen genieten we van drie prachtige kleindochters waar we af en toe op mogen passen. Wat een rijkdom is dat.
Verder mag ik nog genieten van allerlei culturele zaken aangezien ik in Heerlen woon waar elk weekend wel wat te doen is. Men noemt dit met een zeer modern woord Urban en wat dat is laat ik in het midden maar dat er veel te doen is staat buiten kijf. Dit weekend bijvoorbeeld Oktoberfeest. Daar heb ik zelf weinig mee, ik vind dat niet zo in onze cultuur passen. Geef mij maar Carnaval. Maar allez, ieder zijn meug.

Soms blijft er dan weinig tijd over voor mijn grote hobby. Zingen in een koor (het WFKoor). Ik ben hier voorzitter van en vind dat een grote eer. Helaas loopt al enige jaren het ledenaantal terug en hebben we even geen dirigent gehad. Maar nu met een nieuwe dirigent hopen we een frisse start te maken met als ultiem resultaat misschien nieuwe leden. Wie zal het zeggen. Dus als je in Parkstad woont en je zingt graag, kom eens luisteren en doe mee. Je kunt me altijd een berichtje sturen.


Dit was even in vogelvlucht waar ik me mee bezig hou. Ik ben benieuwd of ik jullie inspireer dus laat gerust eens een reactie achter.

vrijdag 28 juli 2017

Nieuwe carrière?



Afbeeldingsresultaat voor roer omWat is het toch dat zoveel mensen op zoek zijn naar iets anders dan wat ze iedere dag doen? Is het de sleur, de ratrace, of gewoon de tijdgeest? Het is niet meer genoeg om vast werk te hebben en goed te verdienen, nee net deze mensen hoor je vaak verzuchten dat ze graag iets nieuws willen ,iets heel anders. Wat is het dan?
Ik denk dat het te maken heeft met in de eerste plaats zingeving. Is dit wat ik nog de rest van mijn leven wil? of ga ik op zoek naar de zaken die er voor mij echt toe doen?
Maar ik ben er nog meer van overtuigd dat het allemaal samenhangt met eigenaarschap. Als je eigenaarschap voelt over hetgeen je doet dan voel je je zelfverzekerder en dat motiveert ook meer om door te gaan.
Afbeeldingsresultaat voor eigenaarschap sdt
Zo is het ook met werken en leren, als je zelf niet mag bepalen hoe je je werk indeelt (en dat geldt vaak van hoog tot laag) of hoe je je leerproces vormgeeft dan ebt de motivatie al snel weg en ligt uitval of burn-out al snel op de loer.  In de Self Determination Theory van Deci & Ryan (2000) wordt gepleit voor het zelf invloed kunnen uitoefenen van iedere lerende op zijn leeractiviteiten, zodat de keuze om een leeractiviteit uit te voeren in vrijheid en zonder druk van buitenaf gemaakt kan worden.
Dit geldt m.i. ook voor activiteiten op je werk. Vandaar dat veel jonge mensen als (semi)-zelfstandigen aan het werk gaan. zij bepalen zelf de tijd en plaats waar en waarin ze werken en hebben zo meer controle over hun activiteiten. Het is alleen jammer dat de onzekerheid die daarbij hoort in de vorm van geen vast inkomen dan toch weer stress veroorzaakt.
Mij lijkt het een prima idee om iedereen een basisinkomen te geven zodat je dan kunt onderzoeken wat je echt wilt en wanneer je dat gevonden hebt dan ben je m.i. ook in staat te excelleren en er een mooi uitkomen uit te halen. Dat maakt mensen pas echt gelukkig en gemotiveerd.

Zelf ben ik ook nog altijd op zoek. Na mijn promotie als onderwijskundige dacht ik het gevonden te hebben. Ik deed wat ik leuk vond en waar ik goed in was, docenten ondersteunen bij hun professionalisering, maar helaas een reorganisatie gooide roet in het eten en ik moest mijn weg zelf zien te vinden. Na veel sollicitaties en evenzoveel afwijzingen en de oprichting van mijn eigen bedrijf, Competent Gemonitord, moet ik zeggen dat mijn leven wel veel uitdagender en interessanter is dan als ik in mijn oude werk was gebleven. Niet gemakkelijker, zeker niet maar wel rijker. Ik bepaal nu zelf wat ik aanpak en er ligt genoeg om nog te ontdekken op onderwijsgebied maar ook op andere gebieden.

Samen met mijn man starten we een nieuwe thuiszorgorganisatie Competente Zorg en als afwisseling sta ik af en toe in een kinderkleding winkel (Zoeff). Veel afwisseling en veel plezier.

En de onzekerheid, die neem ik dan maar op de koop toe.

Afbeeldingsresultaat voor onzekerheid


dinsdag 28 maart 2017

Lente-kriebels

Hoera het is weer lente en dat betekent weer een nieuw begin.Voor de natuur maar ook voor mij.

Na een heerlijk interessant jaar werkzaam bij Zuyd Hogeschool en EADTU met gevarieerde opdrachten en werk zowel nationaal als internationaal heb ik nu een periode van drie maanden van relatieve stilte achter de rug. Oh nee ik heb echt niet stilgezeten, veel gesolliciteerd en om me heen gekeken maar de banen liggen niet voor het oprapen en zeker niet voor iemand die de zestig al is gepasseerd.
Dus wat doe je dan? In ieder geval niet bij de pakken neerzitten, dat zit niet in mijn aard en komt in mijn woordenboek niet voor.

Samen met mijn man ben ik op onderzoek gegaan of er niet weer een eigen onderneming inzit. Wij kunnen onze krachten zeer goed bundelen, hij op het gebied van zorg en ik op het gebied van onderwijs. Daar moet toch iets moois uit kunnen voortkomen.
En dat blijkt, we hebben een geweldig plan bedacht en zijn aan het onderzoeken hoe we dit kunnen realisern. De volgende keer kan ik misschien al een tipje van de sluier oplichten maar nu nog even mondje dicht.

Vanaf april ga ik werken vanuit mijn eigen BV, dit is professioneler en ik kan dan veel meer opdrachten aannemen en uitvoeren. Hier heb ik echt zin in.
Mijn eerste opdracht heb ik al binnen, het coachen van docentgroepen en dat maakt de cirkel van mijn loopbaan weer een beetje rond. Bij het voormalige Ruud de Moorcentrum van de Open Universiteit hebben wij ook altijd gewerkt aan de professionalisering van docenten en daar voelde ik me als een vis in het water bij. Ik ben blij dat ik deze kans gekregen heb en zal me vanaf april a.s. hier volop in storten.


Dus lekker aan de slag en .... er kan nog meer bij dus kom maar op met die opdrachten.

woensdag 30 november 2016

Eindejaarsgedachten


Afbeeldingsresultaat voor cafe pelthier zit ik weer, na weer een jaar free-lancen, tijdelijke aanstellingen en opdrachten. Nieuwsgierig naar wat het volgend jaar weer zal brengen en met steeds minder stress daarover. Nu ik mijn 60e verjaardag gevierd heb met een onvergetelijk feest met zoveel mensen die me dierbaar zijn en in mijn stamkroeg (overigens dezelfde als die van Frans Timmermans) weet ik wat telt: dat je geliefden en jijzelf maar gezond mogen zijn. Dat is toch het belangrijkste, al het andere is alleen maar franje.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu op mijn lauweren ga rusten, helaas kan dat nog niet en eerlijk gezegd zou ik dat ook nog niet willen. Ik bruis nog van energie en wilde ideeën en wil me graag nog inzetten voor de (onderwijs)maatschappij.
Op dit moment ben ik nog werkzaam bij de EADTU maar die opdracht is op 1 januari a.s. weer afgelopen dus fris en vrolijk weer op zoek naar iets anders.
Afbeeldingsresultaat voor minister wiebesMijn eigen bedrijf CC-Onderwijs is nog steeds actief voor ondersteuning en onderzoek in het onderwijs. Ik heb er weer zin in om nieuwe projecten op te pakken. Aangezien we nu weer van Minister Wiebes met de VAR verklaring mogen werken moet dat geen probleem zijn. Als hij nu ook kan zorgen dat opdrachtgevers minder huiverig zijn met inhuur van ZZP'ers dan is hij een toffe vent. 
Wat mij van het hart moet en wat mij ook opvalt in de laatste jaren is dat mensen zo primair op alles reageren. Er wordt alleen nog maar vanuit onderbuikgevoelens gereageerd en gestemd. Dat zie je bij Brexit, zwarte piet discussie en Trump en zo zijn er nog veel andere voorbeelden te geven. Lees de sociale  media er maar op na, je schrikt er van. Vaak gaat het om een directe reactie op informatie. Ik zou dus heel graag hier een pleidooi houden voor het meer inzetten van de collectieve leercyclus. Binnen deze cyclus leer je informatie te ontvangen, te interpreteren en daar consequenties uit te trekken, met deze consequenties maak je een plan (reactie) en dit plan voer je uit en evalueer je uiteindelijk. Dus niet meteen reageren maar eerst interpreteren en dan pas reageren. Dat zou zo maar eens een doel kunnen worden voor de volgende jaren. Het zou fijn zijn als we weer communities/gemeenschappen met elkaar gaan vormen, hard nodig in deze tijd!

vrijdag 23 september 2016

Passend onderwijs voor laatbloeiers?

Als ultieme laatbloeier pleit ik voor meer passend onderwijs en zelfs meer maatschappelijke voorzieningen zoals banen e.d. voor deze groep van mensen.


Laatbloeiers zijn (het woord zegt het eigenlijk al) hele creatieve en beeldende mensen. Zij komen pas later tot wasdom. In ieder geval pas tot de ontwikkeling die van hen verwacht wordt op school, thuis en in de maatschappij. Zij hebben vaak echter hele andere kwaliteiten. Zij kunnen misschien dan niet zo goed rekenen of hun taalvaardigheid is dan wellicht niet zo groot maar zij zijn vaak wel creatief of doorzien mensen feilloos, kunnen prachtig tekenen en hebben een enorme fantasie.
Dat zijn helaas zaken die niet leiden tot goede punten op school of tot een pluim van de juf of uiteindelijk tot een diploma.
Voor veel van deze kinderen is de schooltijd kommer en kwel en komen zij er pas later (soms te laat) achter wat er van hen verwacht wordt en hoe zij dat moeten doen. Zij missen vaak de truukjes die andere kinderen wel al gauw doorhebben.

Zelf ben ik ook pas later gaan studeren. Dit heeft allerlei oorzaken maar een daarvan was dat ik nooit goed wist wat ik eigenlijk moest gaan doen en hoe ik dat moest doen, ik was te oud voor de gewone universiteit en had man en kinderen. Gelukkig was er de toen net opgerichte Open Universiteit in Heerlen. Hier kon ik in alle rust en op elk gewenst tijdstip studeren in losse modules die ik desgewenst kon samenvoegen tot een volledige academische opleiding. Zeer passend voor mij dus. Heerlijk, wat een verademing om zelf mijn studiepad vorm te geven en zelf mijn keuzes te kunnen maken. Eigenaarschap heet dit in onderwijskundige termen. Ik genoot elke keer weer als ik een module had afgerond en aan de volgende kon beginnen. Het heeft geleid tot een doctoraal Onderwijskunde en uiteindelijk tot een promotie aan diezelfde Open Universiteit over competenties en collectief leren. Dit zouden mijn onderwijzeressen op de lagere school nooit gedacht hebben daar ben ik van overtuigd.
Helaas heeft de OU die vrijheid nu losgelaten en wordt alles veel strakker gestuurd via allerlei studieprogramma's e.d. Ik denk dat ik in de huidige setting niet meer zou passen.

Wat je zoal om je heen hoort is dat men zegt dat als je maar blijft studeren dat je dan uiteindelijk ook wel een baan of een goede functie krijgt. Onze minister-president blijft dit ook maar roepen en andere parlementariërs met hem. Helaas als je op oudere leeftijd hebt gestudeerd krijg je alleen nog maar tijdelijke contracten en kun je een vast contract wel vergeten. Dat zou zo erg niet zijn als je dan als ZZP'er aan de slag gaat, niks mis mee, zelfs uitdagend. Helaas diezelfde parlementariërs hebben er voor gezorgd dat men in onderwijsland zeer huiverig is geworden om ZZP'ers in te huren vanwege de torenhoge boetes die ze van de belastingdienst hebben ontvangen omdat de modelcontracten niet in orde zouden zijn en er dan een verkapt dienstverband ontstaat. Voorlopig dus even geen projecten voor mij.

Maar de zon blijft toch schijnen, in aansluiting op de vorige blog: het rapport over de inzet van MOOCs binnen Europa en andere landen is gepubliceerd. Zie: Comparing Institutional MOOC strategies. Buiten dit (HOME) project werk ik nu bij de EADTU aan het SCORE2020 project. Hierover volgende keer meer.